آيا اسلام دشمن فرهنگ ايراني است ؟

Tue, 22 Apr 2008 14:49:00 GMT

مسائل مشترك اسلام و ايران هم براي اسلام افتخار آميز است و هم براي ايران . براي اسلام به عنوان يك دين كه به حكم محتواي غني خود ملتي باهوش و متمدن و صاحب فرهنگ و انديشه را شيفته خويش ساخته است و براي ايران به عنوان يك ملت كه به حكم روح حقيقت خواه و بي تعصب و فرهنگ دوست خود ، بيش از هر ملت ديگر در برابر حقيقت خضوع كرده و در راهش فداكاري نموده است . اما مدتي است موجي تحت عنوان ناسيونالسيسم و مليت پرستي و با شعار اصالت فرهنگ و تمدن ايراني به فرهنگ و آداب و رسوم اسلامي (و نه صرفا عربي) هجوم آورده و ورود اسلام به ايران را در رديف تجاوز چنگيز و اسكندر قرار داده است ، در اين جستار سعي شده تا از زواياي گوناگون به اين مسئله پرداخته شود .

اسلامي يا ايراني ؟

تمام مسائل مربوط به ايران و اسلام را در پاسخ دادن به 3 پرسش ميتوان بيان كرد :

1- ما هم احساسات مذهبي اسلامي داريم و هم احساسات ميهني ايراني ، آيا اين دو با هم در تضاد هستند و يا تناقضي با يكديگر ندارند ؟

2- دين اسلام كه در چهارده قرن پيش به ميهن ما وارد شد چه تحولات و دگرگوني هايي در ايران بوجود آورد و اين تحولات و دگرگونيها مثبت بودند يا منفي ، موهبت بودند يا فاجعه ؟

3- ملل بسياري به اسلام گرويدند و در خدمت اين دين درآمدند و با ياري يكديگر تمدني عظيم به نام تمدن اسلامي بنا نهادند كه مدتي زيادي بر قسمت زيادي از دنيا حكمراني ميكرد و دانشمندان بزرگي تقديم دنيا نمود ، سهم ايرانيان در اين ميان چه بوده است ؟

اما در پاسخ به سوال اول سوال ديگري مطرح ميشود :

به چه چيزي ملي و ميهني گفته ميشود و بايد از آن دفاع كرد و به چه چيزي اجنبي و بيگانه اطلاق ميشود و بايد با آن به مبارزه برخاست ؟

واضح و روشن است كه صرف به وجود آمدن چيزي در درون يك ملت دليل ملي بودن و صرف از خارج از يك ملت وارد شدن آن دليل اجنبي و بيگانه بودن آن است . براي اينكه يك فرهنگ و راه و روش و آئين را ملي بناميم 2 شاخص مهم وجود دارد

1- اينكه مخصوص يك ملت يا گروه خاص نباشد

2- اينكه به زور به يك ملت تحميل نشده باشد

بسيار واضح و روشن است كه فرهنگ و تمدن اسلام هيچ گونه شباهت و نزديكي با فرهنگ اعراب بيابانگرد و تازي ندارد ، مثال هاي بسيار واضح و روشني در اين زمينه وجود دارد ، رسومي چون برده داري ، زنده به گور كردن دختران ، پرستش بت هاي سنگي ، برتري قومي و قبيله اي قتل و غارت و خونريزي ، كه شاخص هاي اصلي فرهنگ و تمدن اعراب ماقبل از اسلام است به هيچ وجه در فرهنگ و تمدن اسلامي جايي ندارند

در ضمن اسلام در همان ابتداي ظهور خود را آئين و شريعتي جهاني دانسته و به هيچ عنوان مخصوص قوم عرب و اهل حجاز نبوده ، در هيچ كجاي قرآن نمي توان عبارت (يا ايها الاعراب) و يا (يا ايها القريشيون) را پيدا كرد ، اما به كرار همه عالم و انسانها مورد خطاب قرار گرفته شده اند مثلا در سوره تكوير آمده (( ان هو الا ذكر للعالمين )) نيست اين مگر يك تذكر و بيدار باش براي تمام جهانيان .

اما مسئله دوم تحميل شدن اسلام به ايرانيان است ، گروهي انسان بيسواد كه كوتاهترين آشنايي با ايران و ايراني و اسلام ندارند ورود اسلام به ايران را در رده هجوم مغول و حمله اسكندر قرار داده اند ، حال با دلايل محكم قصد داريم اثبات كنيم كه اينگونه نبوده است

اسلام در دوره ساساني وارد ايران شد ، و فساد و تباهي حكومت آن زمان ايران و نارضايتي مردم چيزي نيست كه كسي بتواند آن را انكار كند ، فساد و تباهي تا جايي پيش رفته بود كه زيارتگاههاي مقدس نيز طبقاتي شده شده بود و طبقه پايين تر حق وارد شدن به طبقه بالاتر را نداشت ، شما تصور كنيد روزي را كه مساجد طبقه بندي بشوند و مردم عادي حق ورود به قسمت اعيان و اشراف را نداشته باشند . و بسياري مثال هاي ديگر

اما ما كاري به اين قضايا نداريم و مطلقا هم به اين گونه مسائل استناد نميكنيم زيرا كه عده اي در كمال تعصب و يكجانبه گري اين فساد و تباهي را منكر ميشوند ، ما به اصل ديگري استناد ميكنيم .

سپاه ايران در آن زمان عظمت و قدرتي غير قابل رقابت داشت و عملا هيچ قدرتي در دنيا جز روم توانايي رويارويي و پيروزي در قبال سپاه ايران را نداشت . سپاه ايران چه از نظر تجهيزات و ادوات جنگي و چه از نظر فراواني نيروي انساني و چه از نظر نيروي نظامي آموزش ديده قابل مقايسه با سپاه اسلام نبود . سربازان اسلام نه آموزش هاي رزمي سربازان ايراني را داشتند و نه تجهيزات جنگي و نه حتي برابري تعداد .

پس به جز امداد غيبي يك راه بيشتر براي پيروزي اسلام باقي نمي ماند :

حمايت مردم ايران از سپاه اسلام در مقابل حكومت ايران

مردم ايران بارها در طول تاريخ ثابت كرده اند كه در مقابل دشمن مشترك مشكلات داخلي را كنار كذاشته و با اتحاد از تماميت ارضي خود دفاع ميكنند ، پس چه چيزي باعث شد تا مردم ايران دسته دسته دروازه هاي شهر هاي خود را به سوي اسلام باز كنند . اسناد بسيار معتبري وجود دارد كه حتي در يكي از نبردها 4000 سرباز ايراني يكجا به اسلام گرويدند .

دليل بزرگ ديگري بر اين ادعا كه اعراب چيزي را به ايرانيان تحميل نكردند ، مقايسه آداب و روسوم نه تنها ملي بلكه ديني مردمان ايران و شبهه جزيره عربستان است . به وضوح مشخص است كه بسياري از اعتقاد ديني مردم ايران با اعراب يكي نيست ، نحوه وضو گرفتن ، نماز خواندن ، پوشيدن لباس احرام ، حج گذاردن ، ازدواج كردن ، دفن مردگان و ..... به راستي اگر اعراب اسلام را به ايرانيان تحميل نمودند چرا ايرانيان تحليل و برداشت خود را از دين اسلام پذيرفته اند ، اين همه تناقض حتي در آداب و رسوم ديني ايرانيان و اعراب را چه گونه ميتوان توجيه كرد

پس اسلام دو اصل مهم اجنبي نبودن براي ايرانيان را داراست

اما بعضي ها مسئله زبان و رسم الخط را پيش ميكشند ، به راستي كدام نژاد و فرهنگ ميتواند ادعا كند كه زبان و رسم الخطش تا كنون تغيير نكرده است ؟ از هند و چين گرفته تا اروپا و غرب بارها زبان و رسم الخطشان تغيير كرده تا به حالت كنوني رسيده است ، ولي بايد ديد آيا اين تغييرات مثبت بوده يا منفي

زبان فارسي و عربي نقاط ضعف و قوت خاص خود دارند ، يكي از بزرگترين معايب زبان عربي عدم انعطاف پذيري در ساختن جملات و افعال جديد است كه قصد اثبات كردن آن را نداريم اما به علت موزون بودن زبان و آهنگين بودن امكار شعر سرايي كاملي به آن ميدهد ، و در مقابل زبان فارسي از انعطاف پذيري زيادي در قبال جمله سازي و به كار بردن كلمات جديد برخوردار است ، اما زباني فاقد آهنگ و وزن مي باشد ، بعد از اسلام و آشنايي مردم ايران با زبان عربي و تركيب اين دو زبان از سوي ايرانيان ( كه يكي از نقاط درخشان هوش و ذكاوت و استعداد ايرانيان است ) زبان فارسي فعلي كه عظيم ترين زبان ادبي دنياست و تركيبي از محاسن هر دو زبان است به وجود آمد ، وجود شاعران و اديبان بزرگ در اين دوران همچون حافظ ، سعدي ، فردوسي ، مولانا و .... كه به راستي در عالم ادبيات تمام اعصار و قرون ملتها ، همتايي نميتوان براي آنها مثال زد نيز گواهي بر اين ادعا هستند .

پس با دلايل بالا نتيجه ميگيريم كه فرهنگ اسلامي هيچ منافاتي با فرهنگ ايراني و ملي گري ما ايرانيان نميتواند داشته باشد

حال به سوال دوم ميرسيم

ادامه دارد

نوايي از ملكوت

آيا اسلام دشمن فرهنگ ايراني است ؟